روانشناسی

نویسنده مهمان: سپیده سپهری، روان‌درمانگر تحلیلی احساسات شاهراه معنادهی به زندگی و دنیاست. احساسات قطب‌نمای زندگی ماست. اینکه بدانیم چه می‌خواهیم و چه نمی‌خواهیم، چه چیزهایی به ما لذت یا درد می‌دهند، به احساسات ما مربوط می‌شود. هرچقدر بیشتر بتوانیم احساسات خود را به لحاظ جسمانی، رفتاری و فرآیندهای ذهنی بشناسیم، آنها را بازداری نکنیم

هربار که در فضای شبکه‌های اجتماعی صحبت از تجربیات منفی از جلسات روان‌درمانی می‌شود افراد زیادی به ذکر خاطره خود می‌پردازند. این بار تصمیم گرفتم پاسخ‌های به آخرین توئیتی که چنین سوالی را پرسیده بود و بسیار دیده شده بود را با دقت بررسی کنم. فردی که خود نیز روانشناس است در توئیتر پرسیده است

در این مطلب توضیح دادم که اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی چیست و در سال 2024 چه شرایطی به عنوان ADHD تشخیص داده می‌شود، دلایل احتمالی ایجاد این اختلال در افراد چیست، و در آخر اینکه ADHD Coaching چه کمکی می‌تواند به افراد درگیر با این اختلال ارائه کند.

ملانی کلاین روانکاو برجسته و نظریه پرداز روابط ابژه از غریزه یا رانه‌ای صحبت می‌کند تحت عنوان رانه معرفت‌شناسی که سنگ بنای میل و اشتیاق ما به کسب دانش و شناختن دنیاست. بر اساس این نظریه، در دوره نوزادی، مادر که همه دنیای نوزاد است، تبدیل به اولین موضوع این غریزه یا کنجکاوی‌ها می‌شود. نوزاد

چرا زیگموند فروید، فارغ از نظراتش و انبوه کتب و مقالاتش، همچنان یک شخصیت علمی و تاثیرگذار در روانشناسی است؟

توانایی تشخیص این‌که بقیه‌ی آدم‌ها ذهن مجزایی از ما دارند، و چیزی که ما می‌دانیم را نمی‎دانند و ممکن است نسبت به یک اتفاق یکسان برخورد متفاوتی داشته باشند چیزی است که نظریه‌ی ذهن یا Theory of Mind- ToM نام می‌دهیم

فرشاد طاهری آلن دوباتن درفصل اول تازه‌ترین کتابش “مسیر درمانی“، فهرست مختصر و مفیدی از ویژگی‌های والد خوب را جمع کرده است؛ دوباتن اذعان دارد که چنین فهرست کوتاهی ممکن است از خطای تعمیم‌دهی مبرا نباشد، اما با در نظر داشتن چنین شانسی هم بد نیست که این لیست را  با هم مرور کنیم: اولین

مرحله‌ی سوم از حل و فصل احساسات فرونشانی شده، پس از شناختن آنها و بیان‌شان، حرف زدن راجع به آنها یا انتقال آنهاست. در اینجا انتقال احساس به معنای مطلع کردن افرادی است که رفتار یا گفتارشان باعث به وجود آمدن احساسی در ما شده است.در میان گذاشتن احساس با کسی که مسئول آن است از صحبت کردن راجع به آن با یک دوست یا نوشتن ماجرا در وبلاگ ریسک بیشتری دارد، اما کمک بیشتری هم به خود ما برای رهایی از مصائب احساسات فرونشانی شده میکند؛ ریسک بیشتر و در نتیجه جایزه‌ی بزرگ‌تر.

در مطلب قبل از مراحل شناخت احساسات‌مان نوشتم. بعد از تشخیص احساس، باید به سراغ بیان احساس‌مان برویم. بیان احساس یا رها کردن آن یعنی: 1) درمیان گذاشتن آن با یک نفر دیگر، 2) نوشتن و یا 3) به صورت فیزیکی نشان دادن آن، مثل مشت زدن به کیسه بوکس یا گریه کردن. بیان احساس